انوار حــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــقيقت

سلام
قبل از هر سخني ابتدا از همه دوستان عزيز معذرت مي خوام  بايد خيلي زودتر از اينها خدمت مي رسيدم ولي  بخاطر بروز مشکل سخت افزاری که هنوز هم رفع نشده و در کنار اون مشغله زياد متاسفانه فرصت خدمت فراهم نشد.از طرفي يک اشتباه کوچک باعث حذف غالب قبلي و متعاقب آن حذف لينک دوستان گرديد. امشب فرصتي فراهم شد تا يک غالب جديد طراحي کنم به نظر خودم که زياد بد نيست تا نظر شما چي باشه؟ از تمام کساني که قبلا افتخار داده و لينک داده بودند خواهش مي کنم در صورت امکان ياداوری کنند تا جبران شود.

با عرض سلام خدمت دوستان عزيزم

با آرزوی قبول طاعات و عبادات پیشاپيش فرا رسيدن عيد سعيد فطر را خدمت شما سروران و بزرگواران تبريک و تهنيت عرض می نمايم

 هفتم: پاکيزه و حلال بودن خوراک و پوشاک دعا کننده است، زيرا که دعای شايسته از عمل شايسته است، آيا عمل خوب و شايسته با حرام و پليدی جمع می شود؟
در قرآن می فرمايد: * يا ايها الرّسل کلو من الطّيّبات و عملوا صالحا * «ای پيامبران از غذاهای پاکيزه و حلال ميل کنيد و عمل شايسته انجام دهيد.» در اين آيه شريفه ميان عمل شايسته و خوردن غذای حلال و پاکيزه ملازمه برقرار است.
پيامبر خدا(ص) فرمود: کسی که دوست دارد دعايش مستجاب شود غذا و کسب خود را پاک و حلال نمايد. در حديث ديگر آمده است: خوراکت را پاکيزه کن، و مال حرام را وارد شکم خود نکن. در روايت ديگر آمده است: کسب و کار خويش را پاکيزه و حلال کن تا دعای تو مستجاب گردد، زيرا هنگامی که انسان لقمه حرامی را در دهانش می گذارد دعای او تا چهل روز مستجاب نمی شود.
در حديث قدسی آمده است: (ای بنده من) از تو دعا کردن و بر من اجابت است، و دعائی از من پوشيده نمی شود جز دعای کسی که از حرام می خورد.
مولای ما امام صادق(ع) فرمود: کسی که دوست دارد دعای او مستجاب شود، بايد کسب و کارش را پاکيزه و حلال کند. در روايت ديگر فرمود: کسی از شما که می خواهد دعايش مستجاب شود بايد کسب و کارش را پاکيزه و حلال کند، و خود را از حق مردم برهاندُ زيرا خداوند متعال دعای کسی را که در شکمش حرام باشد يا حق مردم بر ذمّه اوست، بالا نمی برد و مستجاب نمی کند.

هشتم: حقوقی که از مردم به عهده دارد ادا کند.
مولای ما امام صادق(ع) فرمود: همانا خدای متعال می فرمايد: به عزّت و جلالم سوگند، دعای مظلومی که مورد ستم واقع شده در حالی که خود او چنين ستمی را به ديگری انجام داده، مستجاب نمی کنم.
مولای ما امير مومنان علی(ع) فرمود: خداوند به عيسی بن مريم وحی فرمود: به گروه بنی اسرائيل بگو: من دعای کسيرا که در نزد او حق مردم است نمی پذيرم.

نهم: گناه مانع براورده شدن حاجت است.
امام باقر(ع) فرمود: بنده ای از خدا حاجتی مسألت می نمايد، از شأن بنده اين است که حاجت او به زودی يا بعد از مدت زمانی برآورده شود، اما بنده مرتکب گناه می شود، خداوند متعال به ملکی می فرمايد: حاجت او را برآورده نکن و او را از آن محروم نما زيرا که او تعرض به غضب من کرد و سزاوار محروميت از جانب من شد.

دهم: حسن ظنّ به اجابت دعا داشته باشد.
مقصود از حُسن ظنّ طلب يقين است، زيرا که خلف وعده از حضرت باری تعالی محال است، و هرگز تحقق نمی پذيرد و طبق آيه * اُدعونی أستجب لکم * « مرا بخوانيد تا شما را اجابت کنم » خداوند امر به دعا نموده و استجابت آن را ضمانت کرده است، پس خلاف وعده نمی کند. همچنانکه در قرآن کريم می فرمايد: « اين وعده الهی است و خدا در وعده خود خلاف نمی کتد، ولی اکثر مردم نمی دانند. » چگونه خلف وعده می کند در حالی که او بی نياز و توانا و مهربان و رحيم و بزرگوار است؟
در حديث است: هنگامی که خواستی دعا کنی با قلب خود به درگاه حضرتش روی آور، آنگاه باور به اجابت داشته باش.

يازدهم: اصرار و پافشاری در دعا کند.
علامه مجلسی رحمه الله آن را از آداب و شرايط دعا ذکر نموده و فرموده است: در کتاب آسمانی قبل از قرآن آمده است: « از دعا خسته و ملول مشو، زيرا که من از اجابت خسته و ملول نمی شوم. »
عبد العزيز از امام صادق(ع) روايت می کند که حضرتش فرمود: هنگامی که بنده دعا می کند، خداوند در حال اجابت حاجت او می باشد ماداميکه عجله و شتاب نکرده ( و دست از دعا برندارد ). همچنين از آن حضرت روايت شده که فرمود: هنگامی که بنده با عجله و شتاب حاجتش را بخواهد، خداوند متعال می فرمايد: بنده ام عجله می کند، آيا گمان می کند که نيازهايش در دست غير من است؟
پيامبر خدا(ص) فرمود: خداوند سائل مصّر و پافشاری کننده را دوست دارد.
وليد بن عقبه هجری روايت کرده و می گويد: از امام باقر(ع) شنیدم که می فرمود: به خدا سوگند، هيچ بنده مومنی در حاجت خود به خداوند متعال اصرار و پافشاری نمی کند مگر آنکه خداوند حاجت او را برآورده می کند.

ادامه دارد

شرط چهارم: حضرات معصومين(ع) را شفيع قرار دهد.
مولای ما حضرت امام کاظم(ع)فرمود: اگر به سوی خدای متعال نياز داری، بگو:
اَلّهُمّ َإني أسألُکَ بِحَقّ محَمّدٍ وَ عَليٍّ، فَإنَّ لَهُما عٍندَکَ شَأناً مِنَ الشَّأن، وَ قَدراً مِنَ القَدرِ، فَبحَقِّ ذلِکَ الشَّأنِ فَبحَقِّ ذلِکَ القَدرِ أن تُصَليَ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، وَ أن تَفعَلَ بی کَذا وَ کَذا .... .
« خداوندا همانا در خواست می کنم از تو به حق محمد و علی، زيرا که برای آن دو بزرگوار مقام و منزلتی (عظيم) در نزد تو است، و در پيشگاه تو دارای قدر و ارزش (مهم) هستند، پس به حق اين شآن و به حق اين قدر و منزلت، بر محمد و آل محمد(ع) درود فرست و حاجت من که فلان و فلان است برآورده فرما ». زيرا آن گاه که روز قيامت برسد هيچ ملک مقرّب و پيغمبر مرسل و مومن ممتحن باقی نمی ماند مگر اينکه در آن روز به آن دو نيازمند است.
در زيارت جامعه کبيره می خوانيم:
اَلّهمَّ إنی لَو وَجَدتُ شُفَعاءَ آقرَبَ إلَيکَ مِن مُحَمَّدٍ وَ اَهلِ بَيتِهِ الأخيار، اَلآئِمَّةِ الآبرارِ لَجَعَلتُهُم شُفَعائی ... .
خداوندا من اگر شفيعانی نزديک تر از محمد و آل محمد که همه آنان از اخيار عالم و پيشوايان نيکوکار هستند، به سوی تو می يافتم  آنها را به درگاه تو شفيع قرار می دادم ...
بديهی است که برای برآورده شدن حاجات بايد وسيله ای به پيشگاه الهی ببريم، زيرا که خدای متعال در قرآن مجيدبه اين مطلب دستور داده است، آنجا که می فرمايد: « وَابتَغُوا إلَيهِ الوَسيلَةَ » (برای تقرب به سوی او وسيله طلب کنيد) و هيچ وسيله ای به درگاه الهی نزديک تر از محمد و آل محمد(ع) نيست. و آن هم شفاعت آنها است.
در روايات متعددی بيان شده که مراد از وسيله در کلام الهی، همان ائمه معصومين(ع) هستند، و اين منافات ندارد که ما وسيله را به معنی نردبان و يا غير آن تفسير نمائيم (زيرا مقصود از نردبان در اينجا وسيله ترقی است)
در روايتی که از رسول خدا(ص) نقل شده، حضرتش می فرمايد:
هم العروة الوثقی و الوسيله إلی الله. آنان ـ يعنی اهل بيت عصمت و طهارت(ع) - ريسمان محکم و مورد اطمينان و وسيله به سوی خدا هستند.
سپس اين آيه شريفه را تلاوت فرمود: « يا ايها الذين آمنو اتقوا الله وابتعوا اليه الوسيله»، ای کسانيکه ايمان آورديد از خدای بترسيد و به سوی او وسيله طلب کنيد.
احتمال دارد که صفت ايمان و تقوا شرط برای طلب وسيله به سوی حضرت باری تعالی باشد، چنانچه طلب وسيله بدون ايمان و تقوا فايده ای ندارد پس اگر هر دو در کنار هم باشند مفيد فايده خواهد بود زيرا که پذيرش ولايت ممکن نيست مگر با ايمان و تقوا.
پنجم: پيش از دعا به گناهان خود اعتراف کند.
در روايتی از امام صادق(ع) آمده است که حضرتش فرمود: همانا دعا اولش مدح و ثنا، آنگاه اعتراف به گناه و سپس خواستن حاجت است.
ششم: با قلب غافل و مشغول دعا نکند، بلکه به درگاه خداوند روی آورده و با توجه دعا نمايد.
چنانکه امام صادق(ع) فرمود: همانا خداوند متعال دعائی را که با قلب غافل انجام گيرد، مستجاب نمی کند، چون خواستی دعا کنی با قلب خود به او توجه کن آنگاه يقين به استجابت دعايت داشته باش.
زيرا کسيکه با فکر پراکنده خدا را می خواند در واقع دعا نمی کند، و دعائی پذيرفته نيست جز اينکه با توجه قلبی به سوی خداوند انجام گيرد.

ادامه دارد

قسمت دوم: آداب دعا
در کتاب «المختار من کلمات الامام مهدی» مي گويد: آداب دعا را فراگير و بنگر که چه کسي را مي خواني؟ و چگونه مي خواني؟ و برای چه مي خواني؟ و بينديش که از چه مي پرسي؟ و برای چه مي پرسي؟
دعا يعني طلب اجابت همه اين موارد از جانب شما به سوی حضرت حق، و ترک همه اختيارات و تسليم همه امور چه ظاهری و چه باطني به خدای متعال است.
اگر دعا را با شرايط انجام نداديد منتظر اجابت نباشيد، زيرا که او آشکار و نهان را مي داند، شايد خدا را به چيزی مي خواني که او از نهان خلاف آنرا مي داند.
بايد دانست که اگر خدا ما را به دعا امر نمي کرد ولي ما با اخلاص دعا مي کرديم، از فضلش دعای ما را اجابت مي فرمود، پس در صورتيکه خداوند ضامن استجابت دعايي شده که با شرايط انجام شود، چگونه اجابت نکند؟
آداب دعا عبارتند از:
اول: دعا با « بسم الله الرحمن الرحيم » آغاز شود.
پيامبر خدا(ص) فرمود:
لا يردّ دعاء أوّله «بسم الله الرحمن الرحيم». دعاي که اولش «بسم الله الرحمن الرحيم» باشد رد نمي شود.
دوم: پيش از دعا، حمد و سپاس پروردگار را به جا آورد.
مولای ما حضرت امام صادق(ع) فرمود:
کلّ دعاء لا يکون قبله تحميد فهو أبتر. هر دعايي که قبل از آن حمد و سپاس خدای متعال گفته نشود، دعايي ناقص و ابتر است.
در روايتي ديگر آمده است:
همانا در کتاب اميرالمؤمنين علي(ع) چنين آمده است: مدح و ثناء پيش از دعا و خواستن است، چون خواستي خدای متعال را بخواني، اول او را ستايش کن. راوی مي گويد گفتم: چگونه او را ستايش کنم؟ فرمود: مي گوئي:
يا مَن أقرَبُ إليَّ مِن حَبلِ الوَريد٬ يا مَن يَحُولُ بَينَ المَرءِ وَ قَلبِهِ٬ يا مَن هُوَ بالمَنظَرِ الأعلی٬ يا مَن لَيسَ کَمِثلِهِ شَيءٌ .
ای خدايی که به من از رگ گردن نزديکتری٬ ای کسی که ميان انسان و دل او حائل می شوی٬ ای کسيکه در چشم انداز بلند مرتبه ای هستی، ای کسيکه مثل و مانند تو نيست.
سوم: بر محمّد و آل محمّد صلوات فرستد.
پيامبر خدا(ص) فرمود: صلاتکم عليّ إجابة لدعائکم، و زکاة لأعمالکم . درود و صلوات فرستادن شما بر من، سبب اجابت دعای شما و پاکيزه شدن اعمال شما است.
مولای ما حضرت امام صادق(ع) فرمود: لايزال الدعاء محجوباً حتّی يصلّی علی محمّد و آل محمّد. دعا همواره در حجاب است تا اينکه بر محمّد و آل محمّد(ع) صلوات و درود بفرستد. در حديث ديگر می فرمايد:
کسيکه به سوی خدای متعال نيازی داشته باشد بايد آن را با صلوات بر محمّد و آل محمّد(ع) آغاز نمايد، سپس حاجتش را از خدا بخواهد، و بعد دعا را با صلوات بر محمّد و آل محمّد(ع) تمام کند، زيرا که خدای متعال کريم تر از آن است که دو طرف کلامی را بپذيرد و وسط آن را رها کند، چون دعا با صلوات بر محمّد و آل محمّد(ع) باشد محجوب نمی شود.

ادامه دارد

با عرض سلام.

دوستان عزيز در اينجا قصد دارم کمی در مورد دعا کردن و شرايط و آداب دعا مطلب بنويسم چرا که بی مناسبت اين ايام هم نیست و از طرفی ماه مبارک رمضان را در پيش داريم و چه بهتر که در اين اوقات روحانی زمانی که می خواهيم دست نياز به سوی خالق بی نياز برداريم کمی هم با آداب دعا کردن آشنا باشيم روشن است که دعا کننده اگر با رعايت آداب آن دعا کند آثار عجيبی در رسيدن به حاجات خود خواهد ديد.

آنچه از احاديث شريفه بدست می آيد اين است که هر فردی چه سالم و چه مبتلا نيازمند دعا است و فايده دعا اين است که دعا بلائی را که انسان به آن گرفتار شده است بر طرف می کند . بدی و ناگواری را که در راه است از او برمی گرداند يا سودی را که انسان در جستجوی آنست به سوی او جلب می نمايد و خيری که موجود است ثابت و استوار نموده و همیشگی می کند و از زوال و نابودی نگه می دارد.

پيامبر خدا(ص) می فرمايد: آيا شما را به سلاحی که از دشمنانتان رها کرده و رزق و روزی شما را زیاد می کند راهنمائی نمايم؟ عرض کردند: آری ای رسول خدا. فرمود: شب و روز پروردگارتان را بخوانيد زيرا که اسلحه مؤمن است.

امير مؤمنان علی(ع) فرمود: دعا سپر مؤمن است، و زمانی که دری را زياد بکوبی در به روی تو باز می شود.

امام صادق(ع) فرمود: دعا مؤثر تر از نفوذ نيزه آهنين است.

امام کاظم(ع) فرمود: بر شما باد به دعا، زيرا دعا و درخواست از خدای متعال، بلا را رد می کند، بلائی که مقدر شده و حکم الهی بر آن جاری شده و فقط مهر و امضا بر آن زده نشده، پس اگر خدا به بر طرف کردن چنين بلائی خوانده شود و از باری تعالی برگرداندن آن خواسته شود، خدا آن را بر می گرداند.

زراره از امام باقر(ع) نقل می کند که حضرتش فرمود:

آيا شما را به مسئله ای که رسول خدا(ص) در آن استثنا نفرمود راهنمائی کنم؟ عرض کردم: آری. فرمود: دعا قضای حتمی و امضاء و محکم شده را بر می گرداند، و حضرت انگشتان مبارک خود را (به علامت نشان دادن کار محکم شده) بهم چسباند.

امام سجاد(ع) فرمود:

همانا دعا و بلا تا روز قيامت کنار هم هستند (يعنی يکی از آن دو حتما بايد واقع شود)، همانا دعا بلائی را که حتمی و محکم شده است بر می گرداند.

باز حضرت در کلامی ديگر فرمود: دعا بلای نازل شده و نازل نشده را بر می گرداند.

ادامه دارد